MƏN BİR YER TANIYIRAM

246

Mən bir yer tanıyıram. Və mən ora getməkdən qorxuram. Sevgidən ölən Əzra qəbiləsinin gəncləri kimi orda insan xoşbəxtlikdən ölür. Orda təbiət doğuluşundan bəri öz paltarında öz yolu ilə gedir. Orda hər sübh çağı təbiətin ağappaq paltarı “şəfəq qızıllarının ağırlığından” cırılır, sonra günorta üstü bu paltar od tutub yanır və axşam təbiət ilan kimi qabığını dəyişir.

Mən o yerə getməkdən qorxuram. Çünki orda hiss edirsən ki, bir parça daş da, bir qızılı ot da, bir sarı çiçək də, bir tənha kol da səndən xoşbəxtdir. Çünki onlar xoşbəxtlikdən və ölməzlikdən ölürlər.

Orda iki fəsil var. Qış və yay. Özlərini öpüşüb bir-birlərinə təhvil verirlər. Mən oranın qışını görməmişəm. Ancaq yayı… Orda hər şey yayın ümmanında boğulur.

Orda keçmiş, indi və gələcək yoxdur. Orda hər üç zamanda yaşayırsan. Orda gündüzün ağırlığından yorğun düçüb yatsan, kimsə ehtiyatla üstünü mavi bir yorğanla örtəcək. Gözlərini açıb görəcəksən ki, bu yorğan göylərdir.

Orda hamı bir dildə danışır. Ağaclar, otlar, dağlar, dərələr, çeşmələr, çaylar. Orda sən bütün günü onların söhbətlərinə qulaq asacaq və hiss edəcəksən ki, hər kəlmədən sonra dünyanın hansı bir sirrininsə pərdəsi qaldırılır. Orda sən bir günün ərzində o qədər sirlər öyrənəcəksən ki, axırda heç kimə heç nə danışa bilməyəcəksən. Sən insanlardan o qədər uzaqlarda olacaqsan ki, onların danışığına, söhbətinə qulaq asanda ağlamaq istəyəcəksən.

O yerin hər qarışında dağ da var, çöl də var. Orda kədər xoşbəxtdir, xoşbəxtlik isə kədərlidir.

Orda sən parça-parça olacaqsan. Əllərin, ayaqların, gözlərin, saçların hərəsi özü üçün yaşayacaq. Hərə bir ümmana üz tutacaq. Orda sənin qanın, sənin varlığın, sənin zərrələrin öz min il, milyon il əvvəlki dost-tanışlarını görəcək və onların söhbətləri aylarla-illərlə tükənməyəcək. Orda gündüzlər sənin ulu əcdadlarının hay-küyü, səsi, nəğməsi yaşayır. Orda addımbaşı min il, milyon il əvvəl yaşamış əcdadlarının səs qırıntıları tökülüb qalır.

Mən bir yer tanıyıram, orda səma qədimlikdən qocalır, o qədər qocalıb ki, o qədər gömgöydür ki, bir neçə dəqiqə qırpımsız baxsan gözlərin qaradırsa, dönüb mavi olacaq.

Orda günlərin rəngi var: ağ, ağımtıl, ala-bula, ala-yaşıl, yamyaşıl, açıq-narıncı, narıncı, açıq-mavi, mavi, noxudu, kərpici, innabı, qızılı, çəhrayı… Günlər hansı rəngdəsə, otlar, çiçəklər də, daş-torpaq da, o rəngə boyanır, ya bəlkə əksinə. Onlar hansı rəngdəsə, gündüz də o rəngdə olur.

Odur, gənc bir qadın narıncı rəngli vadiylə asta-asta yırğalana-yırğalana gəlir və məni heyrət bürüyür ki, bu doğrudan da illərlə uzaq şəhərdə beş mərtəbəli boz evlər kimi hər gün görüşünə laqeyd qaldığım qadındır. Torpaq onun ayaqları altında cingildəyir. Və onun tünd-mavi donu çay kimi şırıldayır. Birdən-birə mənə elə gəldi ki, o, ətrafdakı gözəlliklərin – bu mavi, sarı, qızılı dağların, bu çəhrayı çiçəklərin, qəhvəyi otların, bu qar kimi ağ buludların, bu göz qamaşdıran kiçik çayların məcmusudur. Mənə elə gəldi ki, ətrafdakı dağlar yer-yerdən boylanır, özlərinin ən gözəl məhsullarına tamaşa edirlər. Mənə elə gəldi ki, dünya yaranandan bəri hələ insanla təbiət arasında belə bir təntənəli an olmamışdır.

Bu anda təbiət elə bil kino lentlərində stop-kadr kimi bir anlıq donub qalmışdı.

Gənc qadın mənə çatdı və birdən-birə qəzəblə çığırdı: – MƏN SABAH BU XARABADAN GEDİRƏM!

Birdən-birə bir anda elə bil söndü və mən özümü bir-birindən seçilməyən boz, yekrəng şəhər binalarının arasında gördüm. Başımı silkələyib ayıldım və gördüm ki, kimsə elə bil gündüzü xalı kimi qaldırıb büküb apardı.

 

Əlisa  NİCAT